ALBERT HAMMOND JR. BLIJFT GROEIEN ALS SOLOARTIEST

De plannen voor een nieuw Strokes-album liggen klaar, maar na twee teleurstellende langspelers (Angles en Comedown Machine) zijn de verwachtingen een stuk minder hooggespannen dan in de hoogtijdagen van de indieband. Het moederschip is zoekende. Maar er is gelukkig ook leven buiten The Strokes. En van alle soloprojecten uit de Strokes-stal is dat van gitarist Albert Hammond Jr. het meest consistent. Met zijn solodebuut Yours To Keep (2006), opvolger ¿Como Te Llama? (2008) en EP AHJ (2013) toonde hij zich niet alleen een begenadigd schrijver van puntige, lichtvoetige indierock-pareltjes, maar liet bovendien zien tweeënhalf album lang bijzonder stijlvast te zijn. Met het in juli van dit jaar verschenen Momentary Masters als jongste uitbreiding op zijn oeuvre, zit hij inmiddels ruim in zijn repertoire. Ruim genoeg voor een dwarsdoorsnede van een solocarrière van alweer negen jaar.

Het moet wel even wennen zijn. Van headliner tijdens het festivalseizoen met The Strokes naar de Kleine Zaal van de Paradiso. En deze barst nou ook niet echt uit zijn voegen. Het lijkt de ontspannen ogende frontman niet te deren. Geen getreuzel lijkt het devies. Strange Tidings is het begin van een vlot lopende show. In hoog tempo vinkt Hammond Jr vrijwel alle tracks van Momentary Masters af, waarvan single en album-opener Born Slippy (geen Underworld-cover) het beste wordt ontvangen. De frisse popsound is dankzij de catchy riff en opzwepende ritmes exemplarisch geworden voor Hammond Jrs. sound. Nummers als Razors Edge, Losing Touch en Side Boob zijn compact, to the point en dralen geen moment. Geen uit de hand lopende gitaarsolo’s, ondanks het feit dat de frontman door nog eens twee gitaristen (Hammar Sing en Mikey Freedom Hart) wordt geflankeerd.

Hammond Jr. is een slaggitarist pur sang; zuinig op goede melodieën. En daar heeft hij er zat van. Vrijwel elke song bevat een riff die je de volgende dag nog in je hoofd kan hebben. De composities niet overgecompliceerd, en zijn adjudanten Sing en Hart delen deze denkwijze. De partijen worden getrouw gespeeld en er wordt niet uit de band gesprongen. Momentary Masters bevat daardoor (net als zijn voorgaande platen) sterke, gelaagde gitaarsongs. De herkenbaarheid is te prijzen, al ligt voorspelbaarheid dikwijls op de loer. Oudjes als In Transit en Blue Skies wisselen de nieuwe nummers echter mooi af.

Persoonlijke sores lijkt afwezig in Hammond Jrs. opgewekte songs en innemende uitstraling, maar zit verborgen in de tekst: ‘Carved your confusion into my arm / Left with a contusion and a bill for the scars / It’s not goodbye, I’m just losing touch’. Je ziet het niet aan hem af, maar hij heeft in zijn privé-leven de nodige tikken moeten incasseren. Zo kickte hij niet lang geleden af van cocaïne en heroïne. Het feit dat hij zijn solo-carrière dankzij Momentary Masters weer prima op de rit heeft, is misschien wel de grootste overwinning. Daarbij is hij als artiest gegroeid. Zijn muziek is volwassener en wordt nog altijd gekenmerkt door zijn unieke sound.

Foto: Aurelien Guichard

Albert Hammond Jr.

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top