ALBERT HAMMOND JR. OOK KLASSE ZONDER STROKES

Zijn wilde haren is hij al enige tijd kwijt. Evenals het momentum dat hij had als gitarist van The Strokes. Na jarenlang voor tienduizenden losgeslagen fans de pannen van het dak te hebben gespeeld schotelt Albert Hammond jr nu tracks van Yours To Keep(2006) en ¿Cómo Te Llama? (2008) voor aan een honderdtal bezoekers van de Bitterzoet, met tussendoor nieuw materiaal van zijn onlangs verschenen EP AHJ. Het kan verkeren. De van adjudant tot kapitein gepromoveerde zanger/ gitarist deert het ogenschijnlijk niet.

Als voorprogramma neemt hij het Mexicaanse Rey Pila mee. De hoekige nummers luisteren aardig weg, al heeft het er alle schijn van dat de groep van zanger Diego Solórzano het indierock-handboek van, pak hem beet, tien jaar geleden er lustig op nageslagen heeft. Gekleed als The Hives komt het vijftal nogal gefabriceerd voor de dag. Ook doet de stem van Solórzano denken aan een zekere Julian Casablancas. De voorman van The Strokes lijkt ook qua lichaamstaal als voorbeeld te hebben gediend voor Solórzano’s podiumpersonage. Weinig inspirerend.

Vol is de zaal nog steeds niet wanneer Albert Hammond jr het podium betreedt. Zonder te dralen gaat de flegmatieke frontman echter van start. Een recalcitrant ‘Get your drinks’ klinkt tijdens de stilte die de band laat vallen tegen het einde van het catchy Holiday, waarna hij met de eigenaardige tempowisseling van het nummer het publiek nogmaals op het verkeerde been zet. De toon is gezet. Hammond jr voelt zich een baasje.

Nonchalant bespeelt de verrassend innemende zanger het publiek, zonder al te veel geklets. De nummers zijn kort en bondig, de band taakbewust en gefocust. Veel nieuw materiaal is er niet, het werk van de twee studioalbums voert de boventoon. Na Scared van het tweede album is het dan tijd voor het nieuweCooker Ship, dat naadloos in het Strokes-repertoire past. Zonder kleerscheuren manoeuvreert hij zich door de spraakwatervallen van de coupletten en weet het bombastische refrein toch nog van het nodige gewicht te voorzien. Het kan de toegestroomde luisteraars bekoren. De beleefde applausjes hebben gezelschap gekregen van sporadische kreten van euforie.

Wanneer hij vervolgt met single GfC en het funky Victory At Monterey, is de stemming opperbest. Met St. Justice en Strange Tidings laat hij horen dat hij een ritmegitarist pur sang is. De repetitieve gitaar-, bas- en synthloopjes zijn de basis van Hammond jr’s werk en zetten bovendien zijn vocalen centraal. Nieuwe nummers Carnal Cruise en Rude Customer doen het ook naar behoren en klinken warempel meer als The Strokes dan de ooit zo befaamde New Yorkers in tijden hebben geklonken.

Het moge duidelijk zijn, Hammond jr beheerst de ambacht van het compacte indiepopliedje. Bovenal kent het concert een sterke opbouw. Middenin speelt de charismatische frontman de crowdpleasers van zijn solodebuut. In Transit en 101noopt een deel van het vrouwelijke publiek om zich geestdriftig naar voren te verplaatsen. Tegen het einde van het optreden wordt het volume opgeschroefd, met Misfits-cover Last Caress als hoogtepunt.

Na zich nog geen tien seconden backstage te hebben begeven, komt de band terug voor de toegift. Voor het allerlaatste nummer verlaten Hammond jr’s bandleden het podium, terwijl ze op amicale wijze ‘Where the fuck are you going?’ om de oren krijgen van hun leider. Want dat is Albert Hammond jr overduidelijk. Bovendien voelt hij zich als een vis in het water als frontman. Comfortabel zingt hij solo het intieme Blue Skies als afsluiter. Klasse.

Foto: Eric Farias

Naar publicatie OOR

ALBERT HAMMOND JR.

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top