BEANS & FATBACK ZEER SOLIDE IN BITTERZOET

Zonder zich te onderscheiden door baanbrekende of vernieuwende muziek, is Beans & Fatback in drie albums tijd toch uitgegroeid tot een band van internationale allure. Amsterdam, Berlijn en Nashville werden verkend om gestalte te geven aan de derde plaat, Heroine Lovestruck, naar eigen zeggen de rauwste plaat uit het oeuvre. En zeker, de formatie heeft met het nieuwe schijfje de garage-soul van de eerste albums ingeruild voor een Tarantino-esque retro rock ‘n roll-sound, die niet zou misstaan op de fictieve radiozender K-Billy’s Super Sounds Of The Seventies. Vanavond presenteren de heren (en dame) in Bitterzoet deze nieuwe lp.

Beans & Fatback - Paul Barendrecht 2

De kleine zaal van de Paradiso voldoet ‘om productionele redenen’ niet aan de eisen, dus staat het zevental vanavond op het volgepakte podium van dependance Bitterzoet. Frontman Onno Smit en zanger, gitarist en percussionist Gerhardt worden geflankeerd door liefst twee drumstellen. Waar een dergelijke drumbezetting doorgaans tot vraagtekens leidt, komt deze bij Beans & Fatback volkomen tot zijn recht. Drummers Toon Oomen en Cody Vogel zitten elkaar geen moment in de weg, maar vullen elkaar met een verscheidenheid aan percussie-instrumenten aan, zonder ook maar ergens uit de toon te vallen. De slagwerkers zorgen gebroederlijk voor een ritmisch zeer diverse basis. Ook hun drumsolo’s zijn strak, verrassend en zorgen voor een welkome afwisseling van de compacte en dynamische tracks van het nieuwe album. Gitarist Paul Willemsen heeft weliswaar al drie albums alle ruimte om met zijn op het eerste oog simpele riffs de nummers voort te stuwen, maar lijkt met deze nieuwe sound des te meer in zijn element te zijn. Zijn spel is bedrieglijk ongecompliceerd, maar ideaal voor het geluid dat de band nastreeft.

Nu de band stilistisch een iets andere weg heeft ingeslagen, tapt men ook qua thematiek uit een ander vaatje. Het cinematografische archetype van de femme fatale (met name Rita Hayworth) is de rode draad in Heroine Lovestruck. Nummers als Bombshell, Gilda en Heart Attack zijn stuk voor stuk nostalgische rockabilly-pareltjes, waar menig soundtrack zich gelukkig mee zou mogen prijzen. Niet voor niets waren songs van de groep reeds te horen in Amerikaanse series als Suits en Shameless. Het naar Sam Cooke neigende Open Your Door wijkt lichtelijk af van de up-tempo rock ‘n roll op de setlist. Met Hips (van het in 2013 verschenen With Skin Attached) wordt tevens de blues nog even afgevinkt en met hier en daar een mespuntje country, bossanova en andere vintage stijlen als rhythm & blues en garagerock is de korte set (van nog geen uur) even compact als gevarieerd.

Echt vernieuwend is Beans & Fatback natuurlijk nooit geweest. Dit heeft het collectief dan ook nooit nagestreefd. De nostalgische retro-sound weten ze echter uitstekend gestalte te geven. Innovatie is niet zozeer de insteek, eerder het op een eigentijdse manier in stand houden van stijlen die nooit in óf uit de mode zijn. En daarmee zet Beans & Fatback een zeer solide en uiterst vermakelijke show neer.

Foto’s: Paul Barendregt

Beans & Fatback

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top