BOOTSY COLLINS: KAPITEIN VAN DE P-FUNK MOTHERSHIP

Do you give a funk? We give a funk. Laat er geen misverstanden over bestaan, wij Nederlanders zijn een stelletje funky people. In februari van dit jaar gaf Bootsy Collins namelijk nog een wervelende show in een uitverkochte Paradiso en op woensdag 2 juli staat de voormalige bassist van funkpioniers James Brown en George Clinton alweer voor een goed gevulde zaal. Zijn Nederlandse fans kunnen er geen genoeg van krijgen. En dus doet hij samen met zijn Funk Unity Band het kunstje in het spiksplinternieuwe TivoliVredenburg nog eens dunnetjes over.

Dunnetjes is misschien niet het goede woord. Na een korte, energieke intro van de in witte ruimtepakken geklede band verwelkomt Utrecht de opper-funkateer. De excentrieke frontman staat bekend om zijn cartoonesque verschijningen, maar de outfit waarin Collins het podium betreedt overtreft zelfs de wildste verwachtingen. Het blauwe glitterpak zou Gerard Joling in zijn stoutste dromen nog niet hebben kunnen bedenken en verblindt zelfs de mensen op de balustrades. Complete overdaad, dat is waar het tijdens deze show allemaal om draait.

Collins mag dan op papier de scepter (in de vorm van zijn mythische star bass) zwaaien, de naam van zijn band vertelt het hele verhaal. De Funk Unity Band is een ware familie, waarin elk van de dertien muzikanten ruim de kans krijgt om zich te onderscheiden. Door de vele solo’s en jam-intermezzo’s kent de set, die uit maar liefst 21 songs bestaat, weinig rustmomenten. Het is een dansfestijn, waarin de intensiteit constant hoog wordt gehouden en veel participatie wordt gevraagd van het publiek. Toch is er in deze georganiseerde chaos ook nog ruimte om stil te staan bij de soul- en funkartiesten die ons zijn ontvallen. Met de single Don’t Take My Funk, die hij samen met zijn broer Catfish Collins en Bobby Womack opnam voor zijn in 2011 verschenen langspeler Tha Funk Capitol Of The World, eer Collins de onlangs overleden Womack. Ook Buddy Miles, ooit de drummer van Jimi Hendrix’ Band Of Gypsys, wordt postuum in het zonnetje gezet. Zonder de maestro zelf, die zich in de coulissen bevindt om van outfit te wisselen. Them Changes wordt door de overige bandleden puik gespeeld, waardoor Collins’ tijdelijke afwezigheid zeker geen domper op de feestvreugde betekent.

Toch is zijn terugkeer het hoogtepunt van de avond. Hit en publieksfavoriet Stretchin’ Out (In A Rubber Band) wordt gevolgd door Parliament-klassiekers Give Up The Funk (Tear The Roof Of The Sucker) en Mothership Connection. Tijdens Touch Somebody gaat de frontman, gehuld in Oranje voetbalshirt, een twintig minuten durende knuffelsessie aan met het publiek. Alle bekende trucs worden van stal gehaald. En in grote lijnen is de show identiek aan die van vier maanden geleden, maar wat geeft het. De fans weten wat ze kunnen verwachten en dat is nu juist de reden waarom de zaal nu weer zo goed als vol zit. Het abrupte einde van het concert is de enige noemenswaardige kanttekening bij een zeer geslaagde, ouderwetse P-funk party.

Foto’s: Daniël de Borger

Naar publicatie OOR

Bootsy Collins

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top