CRYSTAL STILTS GAAT VOOR HET EINDRESULTAAT

Handen in de zakken, rug naar het publiek, geen stap te veel. Het hoort er allemaal bij. De hipsters van Crystal Stilts lijken te stoer om zichtbaar hun best te doen. In de meeste gevallen een meer dan gegronde reden om af te haken, maar niet in dit geval. Naast hun typisch New Yorkse onverschilligheid beschikken de mannen uit Brooklyn namelijk over een spannende sound. Retro? Zeker, maar we hebben hier niet te maken met een veredelde tributeband, noch met geforceerde nostalgie, ondanks het feit dat The Velvet Underground als een rode draad door het werk van Crystal Stilts loopt.

Hun fascinatie met The Velvets komt niet alleen in de muziek tot uiting. Ook de visuals, die direct op de bandleden zijn geprojecteerd, doen denken aan de tijd dat de groep van wijlen Lou Reed nog het paradepaardje was van Andy Warhol. De felgekleurde landschappen lijken afkomstig uit een ijldroom of acid-flashback en geven de statische performance een broodnodige extra impuls. Want statisch is het zeker, maar ook dat hoort erbij. Net als het lage stemgeluid van leadzanger Brad Hargett, dat door een enorme lading reverb haast onverstaanbaar is. Aan het begin van het optreden is dit nog enigszins storend, maar gaandeweg valt alles op zijn plek. Het speerpunt van de band is namelijk niet de songwriting of de melodie, maar het bereiken van een bepaalde groove, waar elk van de vijf bandleden – inclusief de vocalist – twintig procent aan bijdraagt. In deze esthetische keuze schuilt dan ook het innovatieve karakter van de groep.

Ritmisch doen veel van de nummers denken aan Joy Division, al mist de performance door de lome, mid-tempo composities wel de urgentie van deze illustere voorgangers. Hier en daar zijn mede-New Yorkers The Strokes te herkennen, maar dan zonder de gitaarsolo’s. Gitarist JB Townsend houdt het bij repetitieve melodieën, die in dienst staan van het complete plaatje. Toetsenist Kyle Forester kleurt de postpunk van de groep in met een palet vol onheilspellende en sfeervolle klanken, die doen denken aan The Doors en Arctic Monkeys ten tijde van Humbug. Ook hij treedt echter geen moment op de voorgrond. Geen van de mannen overigens, Hargett incluis. De noodzaak om de spotlight op te zoeken ontbreekt. Hoeft ook niet.

Normaal gesproken zouden deze zaken een optelsom van bezwaren betekenen, maar in het geval van Crystal Stilts vallen de puzzelstukjes wonderwel in elkaar. Het optreden draait niet om een charismatische frontman, virtuoze gitaarsolo’s, of catchy hits. Na het concert wordt het duidelijk: de vijf bandleden zijn niet te stoer, maar bescheiden genoeg om zich taakbewust en zonder ego’s te focussen op het eindresultaat. En dat mag er zijn.

Foto’s: Yannick Putz

Naar publicatie OOR

Crystal Stilts

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top