DAMIEN JURADO BETOVERT IN IDYLLISCHE SETTING

Een concert valt of staat bij de locatie. Bij het concert van Damien Jurado in de Duif is de podiumkeuze spot on. De geweldige akoestiek van de Amsterdamse kerk annex concertzaal is het eerste dat opvalt. De kerkgalm wordt tot in de diepste krochten van het gebouw aan de Prinsengracht gedragen, zonder afbreuk te doen aan de helderheid. Ook niet vervelend: het concert is stijf uitverkocht. Uitstekende omstandigheden dus. Bovenal omdat de man waar het allemaal om draait in januari met Brothers And Sister Of The Eternal Sun zijn nieuwe studioalbum uitbracht. Het dertiende studioalbum van de uit Seattle afkomstige singer-songwriter werd door OOR’s René Megens terecht betiteld als een plaat van ‘elementaire schoonheid’. Alle ingrediënten voor een memorabel concert zijn aanwezig. Kan het nog wel fout gaan?

De sublieme geluidskwaliteit draagt om een aantal redenen bij aan het niveau van het optreden. Allereerst zorgt de akoestiek ervoor dat het publiek zich muisstil concentreert op het concert. Geroezemoes is nihil, omdat zelfs licht gefluister in de hele zaal te horen is. Het stelt de zanger in staat om zich puur te focussen op zijn zang. Zijn geduldige gevoel voor timing is (mede door de geruisloze zaal) een van zijn grootste troeven. Zo kan hij in zijn nummers lange stiltes laten vallen, rekt hij zijn fluweelzachte falsetuithaaltjes lang uit en hoeft hij zijn stem in de verste verte niet te verheffen. Daarnaast is zelfs de tederste streling van de snaren van zijn akoestische gitaar perfect hoorbaar.

Jurado begint met vier nummers van de nieuwe plaat. Vooral single Silver Timothy schalt in deze minimale uitvoering betoverend mooi door de zaal. Bijwijlen doet het werk denken aan Jeff Buckley, want vrijwel alle liedjes hebben tragiek als thema. Soms triest, soms troostend, maar altijd weemoedig. Hoe anders presenteert de Amerikaan zich wanneer hij het publiek toespreekt. De sympathieke Jurado blijkt een echte grappenmaker te zijn, die graag de tijd neemt voor anekdotes, gekeuvel met mensen in het publiek en (volkomen terechte) lofuitingen over de locatie. Om de vier à vijf nummers is de man minstens tien minuten aan het woord en weet hiermee zijn stemmige repertoire te voorzien van de nodige humor. Het zijn lange tussenbedrijven, maar zeker niet storend. En gelukkig heeft de joviale zanger zelfkennis. Zo kwalificeert hij zijn ellenlange dankwoord aan eenieder die het concert heeft mogelijk gemaakt met een denkbeeldige Grammy-speech.

Het concert kon vooraf al niet mislukken. De akoestiek van het gebouw zorgt voor de juiste omstandigheden voor de wonderschone, minimalistische uitvoering van Damien Jurados repertoire. De architectuur van de kerk en het altaar achter hem doen de rest. Zowel visueel als muzikaal was dit een exceptionele en unieke show. Een dergelijke kwaliteit was in een andere setting volstrekt onbereikbaar geweest.

Foto’s: Remco Brinkhuis

Naar publicatie OOR

Damien Jurado

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top