EELS DOEN HET CONCERTGEBOUW EER AAN

Iets meer dan een jaar geleden stonden ze nog in een uitverkochte Paradiso. Deze keer is het echter compleet anders. Waar ze toen aantraden in comfortabele trainingspakken, omringd door schaars geklede danseressen, zijn de Eels op woensdag 25 juni gehuld in strakke maatpakken. Mag ook wel, gezien ze de zeldzame eer hebben om als rockband te mogen spelen in het internationaal vermaarde Concertgebouw. Support act Melanie de Biasio legt de lat erg hoog met haar minimalistische, fluisterzachte songs, slechts begeleid door gitaar en dwarsfluit. Iedere zucht en kreun daalt loepzuiver neer over de gehele zaal. Het geluid is van ongekende kwaliteit, de zaal zit vol en de ambiance is vrijwel onmogelijk te overtreffen. De verwachtingen zijn hooggespannen. Kunnen de Eels het waarmaken?

De keuze voor deze locatie hangt nauw samen met de insteek van het laatste studioalbum van de Californische rockband, die zich op The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett van zijn meest beheerste en volwassen kant laat zien. Leadzanger en songwriter E (of mogen we hem tegenwoordig bij zijn echte naam noemen?) toont zich van meet af aan een innemende frontman, die het stemmige en dikwijls weemoedige repertoire compenseert met zijn jongensachtige charisma. Ook de korte duur van de nummers houdt het optreden luchtig en dynamisch, met tussenin genoeg ruimte voor Everett om het publiek toe te spreken, al verzandt hij gelukkig niet in ellenlange uiteenzettingen. De eerste negen nummers krijgen omschrijvingen mee als ‘bummer-rock’, ‘major bummer’ en next level bummer’. Na de prachtige uitvoering van de nieuwe track Lockdown Hurricane gaat het roer om.

Eels 2 - Marcel Poelstra

Genoeg getreurd, zo verklaart Everett. Tijd voor vreugde. A Daisy Through Concrete van het vorig jaar verschenen Daisies Of The Galaxy komt exact op het juiste moment. Voor het eerst wordt het smaakvolle, maar treurige werk verruild voor lichtvoetige liedjes als Grace Kelly Blues, Fresh Feeling en I Like Birds. Bovendien wordt er gedurende het hele concert driftig van instrument gewisseld. Zo verruilt Everett zijn gitaar nu en dan voor de piano, kleurt Mike ‘P-Boo’ Sawitzke ieder nummer in met gitaar, trompet en piano, en wisselt slagwerker Derek ‘Knuckles’ Brown tussen zijn drumstel en het glockenspiel. Gitarist The Chet bemant – zoals Everett dat noemt – ‘the sad machine’, ofwel de slide gitaar. Bassist Honest Al is de enige in het gezelschap die niet wijkt van zijn contrabas. De band benadert het instrumentarium op een haast orkestrale wijze. Geen noot te veel, te weinig, te vroeg of te laat. Uitgestippeld, maar niet star. Het vijftal weet de spontaniteit en integriteit van de songs te waarborgen.

Het resultaat is een gevarieerde en uitstekend opgebouwde show. Sfeervol belicht en met uitmuntend geluid. Niet voor niets worden de mannen fanatiek teruggeroepen voor liefst drie toegiften, waarin zij met de covers Can’t Help Falling In Love van Elvis Presley, Turn On Your Radio van Nilsson en Don’t Stop Believing van Journey het voltallige publiek uiterst tevreden naar huis sturen. Met een show als deze doen de Eels het Concertgebouw eer aan.

Foto’s: Marcel Poelstra

Naar publicatie in OOR

Eels

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top