EL VY DOET LEKKER GEK IN DE MELKWEG

Met een kort relaas – over het gat dat hij in de dag sliep – breekt Matt Berninger ietwat klungelig, maar ontwapenend het ijs. Teleurgesteld over het mislopen van een dagje Amsterdam, verder tevreden en uitgerust. Ok, prima. ‘Niet meer praten’, denkt hij hardop. Laten we het over muziek hebben. Kompaan en mede-frontman Brent Knopf schreef de muziek voor het project EL VY, dat al vanaf 2003 in de kast lag, vanwege de agenda’s van de beide drukke baasjes. De elf tracks op Return To The Moon beslaan de volledige set, bij gebrek aan meer nummers (met slechts een toevoeging, daarover later meer). In grote lijnen houdt de plaat het midden tussen The National (Berninger) enerzijds en Ramona Falls en Menomena (beide Knopf) anderzijds, met bovengemiddelde ruimte voor het experiment.

EL VY - Luuk Denekamp 2

Knopf is overduidelijk de geestelijk vad er van de songs en kleurt het gevarieerde repertoire met flair in op toetsen en gitaar. Berninger vult het op zijn karakteristieke, cryptische manier tekstueel in. Het duo wordt live bijgestaan door bassist Matt Sheehy en Wye Oak-drummer Andy Stack. Met Careless begint het viertal niet met het grote gebaar, maar ingetogen en introvert, maar vol subtiliteiten. De hele avond kijkt Berninger naar de grond. Tenminste, als hij niet onrustig over het podium ijsbeert of uit zijn soepkom (ja, soepkom) slurpt. Ach, dit soort eigenaardigheden zijn we inmiddels wel van hem gewend. Niemand is zo afwezig en charismatisch tegelijk. De songs zijn wat luchtiger dan we van de beide heren gewend zijn, maar melancholie is nooit ver weg.

Toch gaat het vanavond niet zozeer over verdriet, eenzaamheid of andere reeds afgevinkte thema’s. Vanavond voert het experiment hoogtij. Met de herkenbare sound van de gearriveerde bands van de mannen als ijkpunt, voelt het EL VY-repertoire als vluchtig in elkaar geflanste composities. Slordig en niet al te ingewikkeld, maar daardoor ook spontaan en verrassend. Ook grijpen ze het project aan om verschillende richtingen te verkennen. Zo is het haast absurdistische I’m The Man To Be mijlenver verwijderd van de ernst van The National. ‘I’ll be the one in the lobby with the collared fuck me shirt / The green one’, een zin die je nooit verwacht had te horen, laat staan uit Beringers mond. Het is een van de hoogtepunten van de set, mede door de stompende baslijn. Leadsingle Return To The Moon (Political Song For Didi Bloome To Sing, With Crescendo) is een ander hoogtepunt – catchy, fris en rechttoe-rechtaan.

Vlak voordat we door het materiaal heen zijn, tovert het viertal She Drives Me Crazy van de Fine Young Cannibals uit de hoge hoed. De drumcomputer-snare is spot on en het duurt dan ook slechts luttele seconden voordat het publiek de hit uit 1989 herkent. Lekker gek. Het ontbrak de avond nog aan ironie, lijken de twee gedacht te hebben. Het ludieke intermezzootje past vreemd genoeg in een show, waarin alles lijkt te kunnen en mogen. Het is te hopen dat de heren er ooit nog een vervolg aan geven.

Foto’s: Luuk Denekamp

EL VY

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top