MAGISTRALE FINK IN IDEALE SETTING

Festivals, voor Fink lijkt het verplichte kost. Vorige week bleek men tijdens Where The Wild Things Are niet over de vereiste aandachtsspanne te beschikken om de luisterliedjes van de Engelsman op waarde te schatten. Jammer, maar niet onverklaarbaar. De festivalganger is geconditioneerd om directe voldoening te eisen en de gemiddelde headliner om aan deze eis te voldoen. Een of twee armen in de lucht? Laten zwaaien of meeklappen? Mee laten zingen of de hele tekst aan het publiek overlaten? Dilemma’s die artiesten op Landgraafse, Biddinghuizense en Zeewoldense podia in hun greep kunnen houden. Fink is echter geen gemiddelde headliner. Schijnbaar ongeschikt om een festivaldag af te sluiten. Maar vanavond is het anders. TivoliVredenburg’s Grote Zaal is uitverkocht. En maar om één reden.

Na een flinke poos wachten verschijnen vijf gestaltes. De middelste, die met de grijze baard start met zijn meest recente release. Pilgrim (van het vorig jaar verschenen Hard Believer) zet de toon voor de rest van de avond. Door zijn loepzuivere stem en stijlvol gevoel voor melodie en tekst laat de zaal zich twee uur lang moedwillig gijzelen. De tergende opbouw naar het hoogtepunt, de ellenlange, breed opgezette nummers en de manier waarop het vijftal stukje bij beetje invalt – en daarmee zowel de gelaagdheid als de rijkdom van het werk benadrukt – maken het Fink-oeuvre uniek. Bovendien kan hij zich geen betere setting wensen. De intieme, doch imposante Grote Zaal, met het karakteristieke hout, de rode stoeltjes en uitmuntende akoestiek, is doodstil tijdens de nummers en explodeert ertussenin. Er is oprechte aandacht op zowel de bühne, als in het publiek.

Fink 2 - Bert Treep

Drummer en percussionist Tim Thornton houdt het metrum eenvoudig. Met basdrums als hartslagen en delicaat gebruik van brushes en rimshots weet hij het sobere, maar luisterrijke werk voortreffelijk te funderen. Bovendien is hij door zijn inzetbaarheid op cajon (tijdens Hard Believer en Wheels) en gitaar (tijdens Shakespeare en Berlin Sunrise) verantwoordelijk voor een geschakeerde en ritmisch boeiende set. Ook Nijmegenaar Ruben Hein, doorgaans jazzpianist van beroep, levert een smaakvolle bijdrage. Nooit te veel, nooit te weinig. Net als de rest van de band cijfert hij zichzelf weg voor het eindresultaat. Het complete gebrek aan geldingsdrang, hooghartigheid of pretentie wekt niet alleen sympathie, maar doet de focus tevens verschuiven naar datgene waar het werkelijk om gaat, de songs.

Deze zijn bezwerend, bedwelmend en werken meeslepend toe naar een onafwendbare climax. Elf lange nummers houdt deze wonderschone ramkoers aan en is daarmee de basis van Fink’s repertoire. Het gaat niet zozeer om de bestemming, maar om de reis. Niet de instrumentale virtuositeit, maar het totaalplaatje. In een vorig leven was de Brit techno-dj en dit blijkt vormend geweest te zijn voor zijn ware roeping als indiefolkzanger. Door de luisteraar op subtiele wijze mondjesmaat nieuwe lagen in de composities voor te schotelen, creëert het collectief een haast hypnotische ervaring. Na een lange, magistrale avond wordt toegift This Is The Thing ovationeel in ontvangst genomen, waarna Fink – zichtbaar geroerd – zijn nieuwe favoriete podium verlaat.

Foto’s: Bert Treep

Naar publicatie in OOR

Fink

  • Categories →
  • Concertrecensies
  • Recent
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top