ZAKELIJKE OVERWINNING VOOR FOALS IN HMH

Ze hebben het er maar druk mee. Om een gat van betekenis te vinden in de overvolle agenda van Foals moeten we ten minste teruggaan naar juni vorig jaar, toen de band – tussen de bedrijven door – de eerste tracks van alweer album nummer vier onthulde. De opnames vonden plaats in Zuid-Frankrijk, nadat er voorheen werd afgereisd naar New York, Gothenburg en Londen voor respectievelijk Antidotes, Total Live Forever en Holy Fire. In september 2015 stonden de voormalige Oxford-studenten al met het kersverse materiaal van What Went Downin de Melkweg. Een show die de boeken in zou gaan als de avond van De Sprong. Sinds dat laatste bezoek werden podia in Europa, Australië en de VS aangedaan. Foals: het zijn inmiddels mannen van de wereld. Another night, another city. Another day at the office?

Foals - Luuk Denekamp 2

Het gitaarspel van leadgitarist en frontman Yannis Philippakis is verraderlijk simpel, maar juist daardoor het hart van de onmiskenbare Foals-sound. Het repertoire is en blijft catchy, wat de beleving vanavond niet al te zwaarmoedig maakt, al is Philipakkis zelden te betrappen op een luchtige tekst. Van Foals’ alom bekende liefde voor elektronica is niet heel veel meer te merken. Vanaf openerSnake Oil slaat rock de klok. Het opgefokte, nerveuze indiebandje van weleer is veranderd in een all-round rockband die alle facetten beheerst. Na tien jaar en vier studioalbums is Foals uitgegroeid tot een festival-headliner met bijbehorende power-riffs en strak afgebakende, hitgevoelige nummers. De show heeft bovendien een prima ritme en de balans tussen dansbare deuntjes, ingetogen songs en breed uitgemeten strijdliederen maakt de set uitstekend te behappen.

De nieuwere tracks Mountain At My Gates en titeltrack What Went Down (in de toegift) doen het uitstekend, maar het wachten is toch echt op Inhaler. Die bepalende track uit de Foals-catalogus, met die machtige aanloop naar de evenzo machtige, Rage Against The Machine-achtige apotheose sluit de reguliere set fenomenaal af. Hitjes van weleer als Cassius en Balloons schitteren vanavond door afwezigheid. Die laten Philippakis en co bewust achterwege. Want dat was toen. En vanavond hebben we Foals 4.0 gezien.

De machine was niet eerder zo geolied, dat valt niet te ontkennen. Maar meer dan eens overheerst echter toch het gevoel dat de gelikte productie iets te veel ruimte heeft gekregen ten opzichte van de ongeveinsde bluf waar de Britten ooit prat op gingen. Het een en ander is strakgetrokken en gladgestreken. Niet heel vreemd, gezien producer James Ford (Florence + The Machine, Haim, Jessie Ware) verantwoordelijk was voor deze cosmetische ingreep. Desondanks blijft Foals’ reputatie als live-band vanavond fier overeind. Ondanks de nieuwe zakelijkheid is de groep nog altijd uniek in de wijze waarop zij postpunk, math rock, funk en indie naadloos laten samensmelten met vleugjes afrobeat en kraut. In die niche is Foals nog altijd onaantastbaar. En die niche vult de Heineken Music Hall slechts enkele maanden na een uitverkochte show in de Melkweg. En dat is op zichzelf al een groot compliment waard.

Foto’s: Luuk Denekamp

Foals

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top