GLASS ANIMALS TOONT POTENTIE IN VOLLE MELKWEG

Het gaat hard met Glass Animals. Wat wil je ook, de Britten staan sinds kort op Wolf Tone, het nieuwe label van de vermaarde producer Paul Epworth, die in het verleden verantwoordelijk was voor platen van onder meer Babyshambles, Bloc Party, Florence + The Machine en Paul McCartney. Bovendien viel hen in augustus van dit jaar nog de eer ten deel om Lowlands te openen.

De Engelsen stonden echter nooit eerder als headline act op een Nederlands podium. Vanavond brengt de oude zaal van de Melkweg daar verandering in. Het feit dat deze is uitverkocht, geeft de mijlpaal van het jonge viertal uit Oxford nog wat extra jeu. De in populariteit groeiende groep zal in haar nog jonge carrière ongetwijfeld vaker dit soort pieken meemaken, maar vanavond is ongetwijfeld een voorlopig hoogtepunt.

En dat blijkt. Vanaf minuut een is de zeer expressieve frontman Dave Baley nauwelijks in staat zijn enthousiasme te onderdrukken. Zijn grote gebaren worden echter niet vergezeld van evenzo grote uithalen. En dat is maar goed ook, want het zijn de hese, haast fluisterende vocalen die de eerder dit jaar verschenen debuutplaat Zaba zo’n karakteristieke sound geven. Ritmisch worden de tracks breed opgezet, maar melodieus is er minder diepgang. Zo willen Baley’s vocalen op verschillende songs nog weleens verdacht veel op elkaar lijken en is zijn gitaarspel verreweg ondergeschikt aan het ritme. Hetzelfde geldt voor toetsenist en gitarist Drew MacFarlane. Net als Edmund Irwin-Singer (die naast de basgitaar ook de samples voor zijn rekening neemt) is hij verantwoordelijk voor repetitieve melodieën, die geen moment op de voorgrond treden, maar in plaats daarvan de ritmische inslag versterken. De motor achter het unieke geluid van Glass Animals is drummer Joe Seaward, die in elk nummer vernieuwend, verrassend en strak uit de hoek weet te komen.

Het resultaat is een tropische en dansbare show, die door de indierock-, R&B- en afrobeatinvloeden zwaar leunt op Vampire Weekend. Je zou het triphop kunnen noemen, zij het een verrassend opgewekte variant. Zo is er zowel live als op Zaba nauwelijks een spoor van introversie of weemoedigheid te bespeuren, aspecten die haast inherent aan het genre zijn geworden. In dit opzicht hebben de mannen een spannende en originele sound in handen, maar hoewel de melodie met een duidelijk doel naar het tweede plan is verwezen, zou het niet misstaan om hier en daar wat instrumentale klasse te tonen.

De compacte set bestaat uit vrijwel alle tracks van Zaba en zo krijgt het Amsterdamse publiek exact wat het verwacht. Daarnaast is er een plekje ingeruimd voor Psylla, afkomstig van de gelijknamige EP. Ook Exxus, de hypnotiserende b-kant van single Black Mambo heeft de setlist gehaald. De jonge band heeft dus nauwelijks iets van het nog kleine repertoire achter gehouden. Het niet helemaal lekker uit de verf komen van Kanye West-cover Love Lockdown in de toegift zegt iets over de kwaliteit van het eigen werk. De veelbelovende band toont met dit optreden zijn potentie.

Foto’s: Brian Krijgsman

Naar publicatie OOR

Glass Animals

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top