HALF MOON RUN LAAT GROEI ZIEN IN TOLHUISTUIN

Na Dark Eyes, het succesvolle debuut van Half Moon Run, belandde het Canadese viertal in een kleine crisis. Door onderlinge strubbelingen ging de veelbelovende formatie bijna ten onder. Met frisse tegenzin gingen Devon Portielje, Connor Molander, Dylan Phillips en Isaac Symonds er eens goed voor zitten. Alles of niets, zo leek het devies. Vier paar schouders eronder en Sun Leads Me On was een feit – een spannend album met een breed palet. Met een show in het grote Paradiso (in februari) in het verschiet, krijgt de uitverkochte Tolhuistuin vanavond alvast het nieuwe materiaal te horen.

De sfeer zit er al meteen goed in. Support act (en tevens land- én labelgenoten) The Franklin Electric maakt indruk en sleept er zelfs een ovationeel applaus uit. Hun radiovriendelijke, licht melancholische indiefolk is veelzijdig en de groep heeft in Jon Matte een getalenteerde songwriter en frontman.

Half Moon Run heeft de afgelopen tijd de nodige vlieguren gemaakt, zoveel is bij opener Turn Your Love direct duidelijk. De vier zijn soepel op elkaar ingespeeld en van enige onrust binnen de gelederen lijkt geen enkele sprake. De nadruk ligt logischerwijs op het nieuwe werk. De zaal is dan ook uitermate bereid om geduldig te aanschouwen hoe Half Moon Run het over een iets andere boeg heeft gegooid. De knuffelfactor is overboord – minder onschuld, meer branie. Half Moon Run is geëvolueerd van vier ambitieuze, talentvolle jongens tot een geoliede machine, een homogeen collectief dat ondanks meningsverschillen de neuzen nog altijd dezelfde kant op heeft staan.

De experimenteerdrift op Sun Leads Me On gaat niet ten koste van de herkenbaarheid. Electronica is een stuk aanweziger, maar de smaakvolle melodieën zijn nog altijd de basis van de songs. Het repertoire wint met het nieuwe materiaal aan rijkdom. De gevarieerde set is bovendien gedegen opgebouwd. Kleine liedjes als Hands In The Garden en Need It worden keurig afgewisseld door opzwepende songs als She Wants To Know en Consider Yourself. Het country-intermezzo Devil May Care lijkt een vreemde eend in de bijt, maar blijkt een prettig rustmomentje. Het benadrukt tevens de fraaie wijze waarop de stemmen van Portielje en Molander bij elkaar passen. Die meerstemmigheid van de songs blijft de onderscheidende factor. Ongeacht welke afslag Half Moon Run neemt, de kracht zit altijd in de melodieën en de wijze waarop de vocalen over elkaar worden gedrapeerd.

De toegift is een dwarsdoorsnede van een nog klein, maar nu al bijzonder geschakeerd oeuvre. Zo krijgt de Tolhuistuin de innovatieve nieuwe track Trust te horen, en wordt het daarna op de wenken bediend met de grootste hit, Full Circle. The Franklin Electric wordt voor de tweede encore teruggehaald voor een gezamenlijk uitgevoerde versie van The Bands I Shall Be Released. Een sympathiek gebaar. En een mooi einde aan een mooie avond, waarin we de groei van Half Moon Run hebben mogen zien.

Foto: Gert Jan van der Loo

Half Moon Run

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top