JAMIROQUAI HEERST NOG ALTIJD

Dat Jamiroquai na een afwezigheid van zeven jaar nog steeds beschikt over de klasse om een plaat af te leveren die de vintage-sound weet te combineren met een eigentijdse insteek wisten we al. ‘Het meest onbekommerde feestje van het jaar’, zo omschrijft OOR-recensent Randy Timmers Automaton, de in maart van dit jaar verschenen langspeler. Gezien de live-reputatie van de Britten ligt dit ook vanavond, in een tjokvolle Ziggo Dome, in de lijn der verwachtingen. Maar heeft de formatie rond frontman Jay Kay het kunstje nog in de vingers?

Jamiroquai - Luuk-Denekamp 2

Het thema van technologie loopt (net als Kay’s extravagante hoofddeksels) als een rode draad door een kwart eeuw Jamiroquai. Dat is tijdens deze tour niet anders, zij het in een ander jasje. We horen de intro van het nieuwe Shake It On, overduidelijk schatplichtig aan discopionier Giorgio Moroder. Een uitstekend begin, dat het publiek direct bij de heupen pakt. Het is de opmaat naar een avond vol hits, maar zeker geen genoegzame greatest hits show. Eerder een goed gehusselde dwarsdoorsnede, waarin nieuw werk, zoals titeltrack Automaton, Cloud 9 en Superfresh uitstekend voor de dag komen. En ruim twee uur lang is er nauwelijks spoortje van slijtage te bespeuren. Nog altijd beweegt Kay zich over het podium met zijn karakteristieke behendigheid. Ook de stembanden vertonen nog amper krasjes. Bovendien is het geluid (hoewel erg luid) mooi in balans, waardoor alle bandleden vanuit Kay’s neon-verlichte schaduw helder hoorbaar zijn. Geen van hen excelleert – er is sprake van een consistent hoog niveau en een (weliswaar ietwat plichtmatig ogend) vakmanschap dat niet op fouten is te betrappen.

We horen een gelouterde band, die zich al vele jaren uitermate stijlvast heeft getoond. Dat gezegd, vanavond wordt (voornamelijk door de diverse setlist) het verschil tussen het oude acid jazzwerk en de nieuwe discofunk-tracks uitvergroot. Sporen van Curtis Mayfield, Kool & The Gang en Herbie Hancock horen we terug in de live-versies van The Kids, Cosmic Girl en Space Cowboy, terwijl we in de nieuwe tracks meer pop, electronica en funk aantreffen. Het is dan ook fascinerend om de evolutie van de band vanavond te aanschouwen. En tussen de nummers door babbelt Kay luchtig. Maatschappelijke thema’s worden (ook in de songwriting) niet uit de weg gegaan, maar hij weet heus wel dat zijn fans niet zijn gekomen voor een opgeheven vinger.

En dus ligt de nadruk op de dansvloer. De show is van het begin tot de toegift, Virtual Insanity, uiterst dansbaar maar niet plat, en nostalgisch zonder ironie of gimmicks. Nou ja, op die hoofdtooi na dan. Hoewel Automaton internationaal niet uitsluitend lof oogstte, en her en der zelfs werd omschreven als Daft Punk-kloon, komen we er vanavond weer achter dat Jamiroquai een waar instituut is. Inderdaad, de overeenkomsten met hun helmdragende collega’s zijn evident en de vergelijking is snel gemaakt. Maar laten we eerlijk zijn, ook al is Jamiroquai niet de alleenheerser van het subgenre, de band doet – zeker na vanavond – zijn naam als grondlegger eer aan.

Foto’s: Luuk Denekamp

Jamiroquai

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top