JOHN NEWMAN’S FORMULE WERKT

Het gaat hard met John Newman. In november vorig jaar stond de Britse popsensatie nog in een uitverkochte People’s Place, gisteren was de grote zaal van de Melkweg tot op de laatste vierkante centimeter bezet. Zijn ambities lijken duidelijk: volgende keer moet er op zijn minst een afgeladen HMH voor hem klaarstaan. De Engelse zanger, die sinds zijn debuutalbum Tribute plotsklaps een wereldster is, pakt het groots aan. Een bombastische introductie wordt gevolgd door een hartstochtelijke en puik opgebouwde performance, waarin rustmomentjes schaars zijn.

Het gros van de nummers wordt gedragen door de piano, maar het moge duidelijk zijn dat de band op het tweede plan staat. De zeskoppige begeleidingsband (inclusief twee achtergrondzangeressen) staat volledig in dienst van Newman’s stem. Gitaar, noch keyboards kan worden betrapt op solo’s, of enige andere instrumentale escapades. De focus van de show is duidelijk. De veelgeprezen stem van de 23-jarige vocalist is waar alles om draait. Deze is zuiver, maar zeker niet moeiteloos. Elk nummer vereist een behoorlijk aantal uithalen die Newman vanuit zijn tenen moet zien te halen. Het is hard maar dankbaar werk, want ze worden door zowel de vocale als fysieke intensiteit ontvangen met gepast enthousiasme. De kracht van het optreden ligt nou eenmaal niet in een volmaakt stemgeluid, maar in kundig geconstrueerde popsongs.

De setlist bestaat namelijk uitsluitend uit (potentiële) hits. Ieder refrein is een meezinger, elke break eist ritmisch geklap van het publiek. Kleine liedjes bestaan niet in Newman’s repertoire. Zelfs de ballads werken toe naar een pompeuze climax. Bijwijlen lijkt hij hiermee de vergeten ambacht van de power-ballad nieuw leven in te willen blazen. Zou hij hier en daar wat tederheid, luie timing, of instrumentale groove weten in te bouwen, zou het geheel een stuk soulvoller zijn. Want hoewel de Northern Soulinvloeden herkenbaar zijn, is het overduidelijk we hier te maken met een vakkundig opgebouwd popconcert. Overigens is daar geen vies woord aan. De popsong is een nobele kunstvorm en de opmars van Newman toont aan dat deze aanpak uiterst succesvol kan zijn.

John Newman is hard op weg om de grootste popster van Groot-Brittannië te worden. Het werk is licht verteerbaar, energiek en spreekt een breed publiek aan. De nummers zijn niet te lang, voornamelijk omdat de instrumentalisten zich op de achtergrond houden. Het tempo blijft hiermee hoog. Niet verwonderlijk bewaart hij zijn grootste hits tot het einde. Een beproefd recept. Niet verrassend, maar uiterst effectief. Zo werkt hij gestaag toe naar de crowdpleaser Feel The Love, zijn hit met Rudimental. De uitsmijter is uiteraard Love Me Again, waarmee hij het publiek extatisch achterlaat. Weliswaar ontbreekt vernieuwing, maar de fans krijgen exact voorgeschoteld wat zij hebben besteld. Bovenal is het een formule die aanslaat. De uitzinnige menigte Melkweg is hiervoor het beste bewijs.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

John Newman

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top