MAXÏMO PARK BLIJFT IN DE MARGE

OOR’s John Denekamp noemde Maxïmo Park, met betrekking tot de onlangs verschenen langspeler Too Much Information, ‘oud en uitgeblust’. Er valt weinig aan af te dingen, want de band rond de immer onstuimige frontman Paul Smith kan ook tijdens het concert in een matig gevulde Melkweg geen potten breken. De reden is simpel: het nieuwe werk mist zowel vernieuwing als hitgevoeligheid. Het optreden is exemplarisch voor de marginale rol die de postpunkband al jaren speelt in het Britse muzieklandschap.

Toegegeven, het zat het vijftal uit Newcaste niet mee. Na de eerste vier nummers begeeft het keyboard van toetsenist Lukas Wooller het, net als hij er een beetje in begint te komen. De groep moet noodgedwongen over op plan B. Gelukkig is er een reserve-exemplaar voorhanden, maar de reparatiewerkzaamheden duren helaas te lang om vol te kletsen. Dus kiest Smith voor nummers die de band al lange tijd niet meer live heeft gespeeld. Graffiti en Books From Boxes worden beleefd ontvangen door fans van het eerste uur, al wordt duidelijk dat vrijwel alle nummers zonder toetsen de nodige body missen. Gitarist Duncan Lloyd beperkt zich namelijk op het merendeel van de songs tot ritmisch gitaarspel en is niet melodisch genoeg om het verschil te maken.

Bijna halverwege de show kan Wooller eindelijk weer beschikken over een werkend keyboard, maar op dat moment hebben Smith en co het publiek nog steeds niet in vervoering weten te brengen. De dandy leadzanger (die naadloos zou passen in de Monty Python-sketch Ministry Of Silly Walks) raast weliswaar als een wervelwind over het podium, maar het zijn de nummers die te vlak zijn om echt te boeien. Bovendien heeft de groep zich in vijf albums tijd te weinig weten te bedienen van nieuwe invloeden. Te veel van hetzelfde, afgezien van het nieuwe nummer Brain Cells, dat een prettige afwisseling is van het voorspelbare postpunkwerk. Ook is er op het nieuwe album geen overduidelijke single aan te wijzen. Na een weinig dynamische show komt de toegift over als een ‘verplicht nummer’. De bezoekers van de Melkweg staan immers niet op de banken.

De gemiddelde leeftijd van het publiek ligt relatief hoog. Op zichzelf geen bezwaar, maar wel een indicatie dat de relevantie van Maxïmo Park al tijden op zijn einde loopt. Daarnaast lijken de vier instrumentalisten puur in dienst te staan van de (het moet gezegd worden) hard werkende Smith. Zou je de volledige band vervangen – zoals dat ook eens gebeurde bij The Veils – zou er nog geen man overboord zijn. Spreekwoordelijk gezien dan. Wellicht moet Paul Smith een solocarrière overwegen. Wellicht is er binnen de gelederen een injectie van vers bloed nodig. Wellicht moet de groep zich op andere projecten storten. Hoe dan ook, als de band op deze voet doorgaat, brandt de kaars binnen de kortste keren uit.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

MAXÏMO PARK

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top