PAOLO NUTINI EINDIGT EUROPESE TOUR IN STIJL

In drie albums tijd hebben we Paulo Nutini volwassen zien én horen worden. Weliswaar is hij nog altijd de veroveraar van meisjesharten, maar ook de vrouwelijke fans van het eerste uur zijn inmiddels volwassen geworden. Daarnaast heeft zijn fanbase (door de puike soulplaat Caustic Love uit 2013 en de daarbij horende tournee) een steeds bredere demografie gekregen. De Schotse jongeman met de Italiaanse naam sluit vanavond zijn Europese tour af op Nederlandse bodem.

Hij heeft er nog steeds zin in, zo aan het einde van de tour. Misschien omdat het einde nu juist in zicht is. Bovenal heeft hij zicht- en hoorbaar vertrouwen in het nieuwe werk, want de eerste twee songs op de setlist zijn de eerste twee singles van de meest recente langspeler. Scream (Funk My Life Up) en Let Me Down Easy vallen in goede aarde, al is het heel even wennen aan het volume. Met name de blazers zijn bijkans iets te hard. Het is echter een kleinigheidje.

Met zijn orgel- en gitaarspel etaleert Nutini niet zozeer zijn virtuositeit, maar benadrukt hij juist de homogeniteit van de tienkoppige formatie. Bovendien is het bewonderenswaardig dat hij aftrapt met songs die de Paolo Nutini van dit moment weerspiegelen. Even later (tijdens een break in oudje Jenny Don’t Be Hasty) werkt hij namelijk in slechts een halve minuut zijn hit New Shoes weg. Dapper en in zekere zin ook logisch, want het nummer is niet meer representatief voor de 27-jarige Nutini. Zijn muzikaliteit, oprechtheid en voortreffelijke stem en timing zijn een voorbode voor een mooie avond in de Heineken Music Hall.

De kracht van de show schuilt (net zoals op Caustic Love) in de veelzijdigheid. Zo heeft Better Man een vleugje americana in de stijl van The Eagles, horen we de Lou Rawls terug op One Day, Otis Redding op Looking For Something en een randje southern rock à la Kings Of Leon op het bombastische Cherry Blossom. Live worden deze invloeden nog een beetje extra aangedikt, wat de breedte van het repertoire verder accentueert. De rode draad blijft echter (retro-)soul. Zo laat hij laat Ike & Tina herleven met het swingende Pencil Full Of Lead en horen we Curtis Mayfield in vrijwel alle nummers terug. Met het bluesy No Other Way en het psych-rocknummer Iron Sky eindigt de set niet met een climax, maar beheerst. Een onverwachte, maar zeker geen onprettige beslissing.

Meer up-tempo in de toegift, met Candy en MGMT-cover Time To Pretend. Songs van stadionproporties. Het contrasteert bovendien prachtig met de intimiteit van het solo gespeelde Last Request, waarmee hij een uitstekend slot geeft aan zijn tour. Als de rest van de Europese concerten net zo geslaagd waren als deze, dan mag Paolo Nutini zich gelukkig prijzen. Hij heeft de kantjes er geen moment vanaf gelopen en hoewel hij inmiddels een volwassen kerel is, zal hij zijn jongensachtige charme waarschijnlijk nooit verliezen. Bovenal heeft hij (samen met zijn uitmuntende band) het helemaal aan zichzelf te danken.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

Paolo Nutini

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top