PHILIP SELWAY LEVERT SMAAKVOL OPTREDEN AF

Nu Radiohead al enige tijd in staat van winterslaap verkeert, maakt Philip Selway van de gelegenheid gebruik om met de nummers van zijn tweede solo-lp door Europa te toeren. Met de uitgeklede, intieme folkliedjes van Familial (2010) trachtte Selway wellicht tegengas te geven aan de avant-gardistische elektronica van Radiohead’s laatste langspeler King Of Limbs (2011). De toenmalige samenwerking met onder anderen Wilco’s Glenn Kotche en Pat Sansone is ingeruild voor de minder bekende multi-instrumentalisten Adem Ilhan en Katherine ‘Quinta’ Mann. Het resultaat, Weatherhouse behelst hiermee een flinke koerswijziging. Electronische invloeden worden niet langer in de wind geslagen, maar omarmd. En zoals je mag verwachten van een van de meest tot de verbeelding sprekende slagwerkers van deze generatie, spelen drums en percussie een hoofdrol, zowel op plaat als podium.

Een hoofdrol die met recht glansrijk mag worden genoemd. Want in tegenstelling tot zijn solodebuut zijn de drumpartijen op Selway’s jongste langspeler van zijn eigen hand. Toch kiest hij ervoor om zich live te beperken tot zang, gitaar en toetsen. Een goede beslissing, want zijn complexe en karakteristieke drums worden uitermate strak en gedisciplineerd naar het podium vertaald door (zoals de frontman hem met de nodige tongue in cheek aankondigt) ‘the second best drummer in the world. Adem Ilhan en Quinta, die Selway ook in de studio vergezelden, wisselen geregeld van instrument. Zo verruilt de Londense folktronica-artiest Ilhan de basgitaar af met toetsen, marimba en percussie. Voormalig Bat For Lashes-bandlid Quinta neemt naast toetsen en percussie ook een keur aan strijkinstrumenten voor haar rekening. Vooral het geluid van de zaag completeert de dromerige composities op fraaie wijze. De soepele en kalme manier waarop de vele wisselingen verlopen illustreert de professionaliteit van het viertal, dat elkaar bovendien solide aanvult. Niet in de laatste plaats levert het een gevarieerde en volle sound op. In dit opzicht een flinke stap vooruit, vergeleken met Familial.

Opvallend is het spaarzame gebruik van de gitaar. In slechts een handvol nummers, zoals het romantische Don’t Go Now en het sfeervolle Ghosts maakt Selway gebruik van de ruime selectie aan gitaren die hij tot zijn beschikking heeft. Instrumentaal legt Selway de focus namelijk hoofdzakelijk op het ritme. Zijn zuivere vocalen en het stijlvolle spel van Quinta zorgen voor de serene melodieën.

Afgezien van enkele tracks van de nieuwe plaat, zoals de singles Coming Up For Air en It Will End In Tears, zal Selway’s solowerk (ondanks de ritmische en melodische klasse) waarschijnlijk de boeken ingaan als niet veel meer dan een degelijk intermezzo. Een zoethoudertje in afwachting van de nieuwe Radiohead-plaat. Dit zou echter blijken van iets te weinig eer, want Selway mag met gepaste trots terugkijken op een geslaagde avond in de Amsterdamse Tolhuistuin. En dat zit hem voornamelijk in de instrumentale competentie van Selway en co. Uitstekend voorbereid, op elkaar ingespeeld en bekwaam levert het viertal een smaakvol optreden af, waar weinig aan af te dingen is.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

Philip Selway

  • Categories →
  • Concertrecensies
  • Recent
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top