RAURY IS ER NOG NIET

Een wereldster in wording, als we de wandelgangen moeten geloven. Als we Raury zelf moeten geloven is hij dat al. Talent, charisma en een overvloed aan muzikale invloeden zijn ruimschoots voorradig. Sterallures echter ook. De jonge, getalenteerde, maar ietwat pedante duizendpoot wedt op meerdere paarden. Zo werkte hij samen met SBTRKT en treedt hij binnenkort op met Lauryn Hill. Van veel markten thuis, zo blijkt ook uit zijn nog zeer geringe, maar uiterst eclectische repertoire. De bonte mengelmoes van funkrock, folk, hiphop en een mespuntje electronica verraadt grootste ambities.

Raury 2 - Luuk Denekamp

De opkomst van de tiener laat hier in ieder geval geen misverstanden over bestaan. Onder begeleiding van rookmachines bespringt Raury het podium met ongeveinsde bluf. Maar waar hij op SXSW nog met een zeskoppige begeleidingsband aantrad, moet Raury het vanavond doen met slechts drie bandleden. De compacte bezetting komt echter niet echt solide uit de verf. De ritmesectie is in orde (al mag het nog wel iets strakker), maar melodie is ver te zoeken. Zo verdrinken de toetsen in de mix, is zijn rapstijl tamelijk monotoon en opgedreund, en is de frontman’s solo op elektrische gitaar zelfs compleet onhoorbaar. Jammer, want een gezonde dosis gitaar (of elke andere melodische input) is absoluut nodig om de spanning erin te houden. Wat we overhouden zijn drums, bas en Raury’s vocalen, die niet altijd even zuiver zijn, maar wel onmiskenbaar uit het hart komen.

Goede songs heeft hij zeker, al zijn ze vooralsnog amper op twee handen te tellen. Superfly is een luchtig zomerhitje dat doet denken aan Empire Of The Sun’s Walking On A Dream. Met Cigarette Song, een akoestisch soulnummer, laat hij het grote gebaar even een klein beetje links liggen, maar de teksten zijn hier en daar wat kinderachtig. Het korte optreden sluit hij af met God’s Whisper. De hit dat met het aanstekelijke refrein wordt flink uitgerekt (zelfs tot in de toegift) en beslaat bijna een derde van het optreden. De stadionsound komt – mede door de minimale bezetting en matige geluidskwaliteit – niet ideaal over. Te bombastisch en niet geraffineerd genoeg voor de Oude Zaal van de Melkweg.

Creatieve jongen, die Raury. Maar om aan de start van zijn carrière al zo hoog van de toren te blazen is een tikkeltje misplaatst. De veertig minuten durende show vraagt niet om een sprong in het publiek of andere randzaken, maar om iets meer inhoud. Het lijkt er verdacht veel op dat Raury een aantal cruciale fases in zijn nog ontluikende carrière probeert over te slaan. Potentie is er zonder enige twijfel. Nu is het echter zaak om die te koppelen aan meer professionaliteit en focus. Misschien kan hij dan ooit zijn plekje tussen de gearriveerde wereldsterren vinden. Want sterrenstatus is overduidelijk waar het Raury om te doen is. Hip is hij zeker, maar als de nieuwigheid eraf is zal hij hard moeten werken om de volgende stap te zetten. Geef hem nog een paar jaartjes om alles op een rijtje te krijgen. Hij is immers nog jong.

Foto’s: Luuk Denekamp

Raury

  • Categories →
  • Concertrecensies
  • Recent
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top