RYAN ADAMS SOLIDE ONDANKS STEMPROBLEMEN

Slechts drie weken geleden werd de komst van Ryan Adams bekendgemaakt. Met een ware stormloop als gevolg, want de Paradiso is stijf uitverkocht. En dat terwijl hij twee jaar geleden nog in Carré stond. Anderhalf uur voor aanvang is de Amsterdamse poptempel al afgeladen. Het lijkt goed nieuws voor support act Kieran Leonard, die voor een volle zaal zijn kunsten mag vertonen. Op veel positieve feedback mag hij echter niet rekenen. Met beleefde, maar sporadische applausjes laat het publiek weten maar voor één iemand te zijn gekomen.

Van meet af aan heeft Adams te kampen met kleine probleempjes. Zo moet het volume van zijn stem een flink eind worden opgeschroefd. Hoewel deze hinder na Gimme Something Good, A Kiss Before I Go en Dirty Rain lijkt te zijn opgelost, heeft het er alle schijn van dat Adams er vanavond niet helemaal lekker inzit. Een schreeuwende fan in het publiek is hem dan ook tegen het zere been. De notoire brompot laat met een subtiele sneer blijken niet gediend te zijn van dergelijke interrupties. Halverwege de set ziet Adams geen andere uitweg dan het publiek deelgenoot te maken van het werkelijk probleem (en naar alle waarschijnlijkheid de reden voor zijn humeur en volumekwestie): hij heeft te kampen met opkomend stemverlies. Niet dat het publiek er veel van heeft gemerkt. Hij zingt loepzuiver. Echter, de lastige uithalen worden langzamerhand steeds lastiger, en zijn vermogen om boven de instrumenten uit te komen vermindert met ieder nummer.

Toch lijken zijn stemproblemen een sterke performance nauwelijks in de weg te staan. Bovendien is het nieuwe materiaal sterk en gevarieerd, net als de gehele set. De warme country van Let It Ride wordt gevolgd door het noizy Shadows, dat door de minimalistische, haast primitieve drums en de schijnbaar lukrake gitaaruithalen doet denken aan The Velvet Underground. Adams vervolgt net zo makkelijk met het kleine, romantische folkliedje Everybody Knows. Hij bereikt een voorlopig hoogtepunt met zijn nieuwe single My Wrecking Ball en eindigt sterk met oudje Oh My Sweet Carolina. Een dijk van een set, maar door zijn aanhoudende en alsmaar erger wordende stemproblemen komt deze noodgedwongen ten einde.

En dat terwijl hij er net lekker inkomt. Hij begint meer en meer te converseren met het publiek, iets waar hij aan het begin van het concert niet zo veel trek in leek te hebben. Door zijn stemverlies openlijk te delen met het publiek is er een eigenaardige, empathische verstandhouding ontstaan tussen de zanger en zijn fans. Opeens heeft hij de gunfactor en blijkt hij zelfs te beschikken over een snedig gevoel voor humor. De encore speelt hij solo, met akoestische gitaar. Een noodzakelijke beslissing, want het biedt hem de enige mogelijkheid om zijn stem op een solide manier te begeleiden. En zo eindigt de show niet met een climax, maar ingetogen en intiem. Het was waarschijnlijk niet wat Ryan Adams zelf voor ogen had, maar met afstand het beste wat hij de volle Paradiso kon voorschotelen. En daarvoor verdient hij alle lof.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

Ryan Adams

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top