BRUTE KRACHT EN FINESSE BIJ SAVAGES

Zwart. Gitzwart. Geen spatje kleur te bekennen op het sobere, maar sfeervol verlichte podium. Zelfs de zaal ziet zwart van de mensen. Het Londense viertal, geleid door Française Jehnny Beth, is niet onbekend met een volle Melkweg. In mei 2013 raasden de dames ook al als een bezetene over het Amsterdamse poppodium. Met de sterke tweede plaat Adore Life hebben Beth en co het repertoire bovendien verdubbeld, na het even indrukwekkende debuutalbum Silence Yourself uit 2013. De bezoekers weten voor aanvang al wat hen te wachten staat. Als de groep haar imponerende live-reputatie kan waarmaken, en de inmiddels tot de verbeelding sprekende nummers met dezelfde verbetenheid als op de albums speelt, wordt het ongetwijfeld een bloedstollend spannende avond.

Savages - Luuk Denekamp 2

Vanuit de duisternis staat daar ineens de immer hooggehakte, kortgeknipte vaandeldraagster van de Britse postpunk anno 2016. I Am Here, de treffende opener, maakt de intenties direct duidelijk. Onverschrokken en met ongeveinsde bluf trekt Beth van leer. Rug recht, borst vooruit en gaan. De nummers zijn kort, zonder onnodige poespas. Opvallend genoeg duurt het even (ondanks de up-tempo nummers en Beth’s niet te negeren oerkreten) voordat de Melkweg echt wakker is geschud. Nadat de band met Slowing Down The World even terugschakelt naar de vierde versnelling en vervolgens met publieksfavoriet Shut Up op de proppen komt, komt er beweging in. En niet zo’n beetje ook, want onder meer Husbands, Hit Me, No Face en T.I.W.Y.G. worden allemaal met een dankbare pit in ontvangst genomen. Nadat Beth zich heeft ontdaan van haar stiletto’s, stapt ze zelf ook het publiek in om vervolgens letterlijk op handen te worden gedragen.

De charismatische, extraverte frontvrouw is met haar uitzonderlijke stemgeluid, fysieke uitspattingen en tekstuele geslepenheid het speerpunt van de band. Haar drie wat introvertere wapenzusters leveren echter ook een prestatie van formaat. Zo houdt bassist Ayse Hassan met haar opgevoerde, pulserende spel de vaart er onverminderd in. Dankzij haar zakt de show geen moment onbedoeld in. Drummer Fay Milton is met haar herkenbare, zwaaiende slagen zeer consistent en maakt gebruik van haar volledige palet aan slagwerk, waardoor de set ritmisch interessant blijft. Gitarist Gemma Thompson speelt een minder prominente rol, opvallend voor dit genre. Toch laat ook zij een boeiend arsenaal zien. Sfeervolle soundscapes, melodieuze riffs, noise en ritmisch spel wisselen elkaar continu af.

De vrouwen doen geen toegift. Niet nodig ook. Nadat de juiste mensen zijn bedankt, wordt de Japanse art-rockformatie Bo Ningen (de vaste support act) uitgenodigd om gezamenlijk met het nummer Fuckers af te sluiten. Voor het eerst laten de vrouwen hun stoïcijnse houding ietwat varen en zien we ze zowaar glimlachen. Ondanks de duistere sound en aankleding geeft het viertal uiting aan een opeenstapeling van menselijke emoties. Verlangen, verdriet, levenslust, onverschilligheid, woede, tederheid en moed komen samen in een fraai samenspel van brute kracht en finesse. De Melkweg heeft inderdaad een bloedstollend spannende show mogen meemaken: gedreven, urgent, gepassioneerd en met volle overgave.

Foto’s: Luuk Denekamp

Savages

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top