SUUNS: KRAUTROCK ZOALS HET HOORT

Met Zeroes QC (2010) gooide Suuns hoge ogen. En dan volgt dus die altijd lastige tweede plaat. Hoewel het nieuwe werk wat van de urgentie van de eerste langspeler lijkt te missen, hebben de Canadezen opnieuw een sterk staaltje psychedelische krautrock over tien tracks weten uit te smeren. ‘Een werkstuk van formaat, vol dubbele bodems, waarin veel te ontdekken valt’, aldus OOR’s John Denekamp over Images Du Futur. Hoe vertaalt zich dat naar het podium?

De visuals die op het podium worden geprojecteerd hullen leadzanger Ben Shemie in duisternis. Zo ook gitarist Joseph Yarmush en toetsenist Max Henry, die tevens beurtelings de baspartijen verzorgen. Alleen drummer Liam O’Neill is daadwerkelijk te zien temidden van de projecties. Een merkwaardige opstelling, want in visueel opzicht staat O’Neill nu gedurende het hele optreden letterlijk en figuurlijk in de spotlights. Pogingen om de focus te verleggen naar Shemie zijn zo makkelijk nog niet, zeker omdat zijn fluisterende, flegmatieke en matig gearticuleerde vocalen niet worden begeleid door een heldere sound. De cryptische teksten zijn zodoende vrijwel onmogelijk te verstaan. En als er dan tijdens het nieuwe nummer Minor Work een stiefkwartier instrumentaal de diepte in wordt gegaan, turen meer hipsters dan strikt noodzakelijk naar hun smartphone.

Wel zit de overgrote meerderheid van het publiek nog steeds gebiologeerd naar het podium te turen. Waarom? Wat is de essentie van Suuns’ sound? Zijn het de repetitieve, maar spannende en dynamische ritmes, zoals die van het hypnotiserende 2020? Ze maken het werk bedwelmend, onheilspellend en uiterst gecontroleerd, maar ook eentonig, afstandelijk en allerminst melodieus. Op dit gebied valt er dus nog wel wat winst valt te boeken, want het gebrek aan melodie zorgt ervoor dat de meeste nummers niet blijven hangen. Of hebben ze er bewust voor gekozen om het melodische aspect links te laten liggen? Het lijkt er wel op, want het zwaartepunt van de nummers ligt bij een geduldige opbouw en het gros van de tracks eindigt met een grootse, bombastische climax.

De intenties van het viertal worden geleidelijk duidelijk. Geduld en beheersing zijn de belangrijkste troeven die Suuns in handen heeft. Op het moment dat je je afvraagt of je nu kijkt naar een indierockband met electronica-invloeden of toch een electro-act met traditionele instrumenten, hebben ze je in hun greep. Dit is namelijk waar het geluid van het viertal om draait. Ergens in het niemandsland tussen gitaren en laptops, tussen analoog en digitaal, daar voelt Suuns zich thuis. En dat is het gebied dat de band zowel op de nieuwe plaat, als op het podium tracht verder te verkennen. Krautrock zoals het hoort. Hybride en ambivalent tegelijkertijd. En zo valt het een en ander langzaam maar zeker op zijn plaats. Shemie is niet de frontman, maar slechts een gelijkwaardig onderdeel van het geheel. Het geheel dat in gelijke mate is gestoeld op electronica als op indierock. Een onorthodoxe benadering, waarbij de geduldige luisteraar wordt beloond.

Foto’s: Remco Brinkhuis

Naar publicatie OOR

Suuns

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top