TEMPLES KOMT ER WEL

Eigenlijk heeft Temples alles: de kapsels, de power-riffs, de androgyne frontman en een voorliefde voor stijlen die nooit uit de mode zullen gaan. Op het zelf geproduceerde debuutalbum Sun Structures konden we reeds horen hoe de groep knap het midden houdt tussen psychedelische rock en catchy, hitgevoelige Britpop. Op zichzelf al een niet te onderschatten prestatie. En nu we het toch hebben over Britpop: Johnny Marr en Noel Gallagher zijn fan. Steek die maar in je zak, jongens. Het lijkt alsof alles mee zit voor het Engelse viertal. Maar kunnen ze het live ook waarmaken voor een van oudsher kritisch Amsterdams publiek?

Met Colours To Life gaan de mannen voortvarend van start en wordt bovendien de ideale bezetting van de band duidelijk. Drummer Sam Torns, bassist Thomas Edison Warmsley en vliegende keep Adam Smith zijn geen uitslovers, maar spelen in dienst van frontman Bagshaw. Ook Prisms en Sun Structures zijn to the point en energiek, al is het aan de mannen zelf niet zo af te zien. Vooral Torns komt over als een dromer, die desondanks zijn taak prima uitvoert. Warmsley zoekt de voorgrond evenmin op, maar houdt het bij achtergrondzang en pulserende, ongecompliceerde baslijnen. Net als Vampire Weekend heeft Temples een manusje van alles in de gelederen. Zoals Rostam Batmanglij bij hun New Yorkse collega’s kleurt Smith de nummers in met toetsen en gitaar. Geen solo’s, maar voornamelijk atmosferische soundscapes en ritmes. Hier en daar kopieert hij het spel van Bagshaw voor een voller gitaargeluid.

A Question Isn’t Answered zet hij kracht bij met een ritmische klap-sample, een aangename aanvulling die de track net dat beetje extra groove meegeeft. Move With The Seasons klinkt als The Kinks en op het Beatlesque Keep In The Dark komen de harmonieën het beste tot hun recht. Mesmerize is echter het hoogtepunt van de show, voornamelijk door een compleet uit bocht vliegende outro van een minuut of tien. Tijdens dit nummer laten de jongens eindelijk het strakke stramien varen. Want het is wel duidelijk dat we te maken hebben met keurige jongens. Ego’s zijn ver te zoeken en het is allemaal tamelijk introvert, wat natuurlijk hoort bij de psychedelische sound. Desondanks zou een vleugje charisma en showmanship niet misstaan. Zeker bij de frontman, die zich lijkt te verschuilen achter zijn gitaar, een bak reverb en zijn haar.

Een bezwaar dat een tikkeltje is gechargeerd, want het concert zit goed in elkaar. En laten we vooral niet vergeten dat we hier te maken hebben met jonge gasten, die zich bewust zijn van het feit dat ze nog veel te bewijzen hebben. Met hun debuutalbum hebben ze in ieder geval een uitstekende plaat afgeleverd en ze beschikken over het talent om dit te vertalen naar een goede live-performance. Als ze de kwaliteit van de liedjes hoog weten te houden komen ze er wel. Zoals Bagshaw zelf al aangeeft: standing the test of time lijkt het devies. We zullen het zien. Alles zal afhangen van de belangrijke tweede plaat.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

Temples

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top