THE ACID BOEIT VAN BEGIN TOT EIND

De drie artiesten die samen The Acid vormen hielden lang hun namen geheim. Naar eigen zeggen wilden ze hun muziek voor zichzelf laten spreken. Deze nobele filosofie, dan wel uitgekookte marketingmanoeuvre heeft ze geen windeieren gelegd. De buzz rondom dit elektronische ensemble werd namelijk al lang voor het eerste optreden door speculatie gevoed. Op Lowlands maakte het Nederlandse publiek reeds kennis met de introverte, minimalistische en melancholische electronica-songs van singer-songwriter Ry X en producers Adam Freeland en Steve Nalepa. En nu is de Amsterdamse Bitterzoet uitverkocht. Vakkundig gecreëerde hype of integere vernieuwing? We wachten vol spanning af.

Alle drie de mannen in kwestie hebben affiniteit en ervaring met genreoverschrijdende muziek. Zo verliet Australiër Ry X zijn vertrouwde indiepop in 2012 voor een samenwerking met de Duitse producer Frank Wiedemann (Âme). Het project Howling was eerder dit jaar al te zien op festival Pitch. De Amerikaanse producer, docent, regisseur en wiskundige (!) Steve Nalepa geeft al een aantal jaren les aan de vooraanstaande New Yorkse DJ-school Dubspot. De Britse producer Adam Freeland werkte op zijn plaat Cope (2009) samen met Tommy Lee (Mötley Crüe), Joey Santiago (The Pixies) en Twiggy Ramirez (Marilyn Manson). Het gedeelde gedachtengoed van genreloosheid heeft het drietal getracht om te zetten naar het spannende debuutalbum Liminal, dat eerder dit jaar verscheen.

Een kwalitatief sterke live performance mag dus niet niet uitblijven. De duistere, uitgerekte intro vol onheilspellende soundscapes van opener Tumbling Lights zet de toon voor wat er komen zal. Hoewel het podium vol staat met apparatuur gebruiken de mannen hun instrumentarium voor geen noot meer dan strikt noodzakelijk. De minimalistische beats komen uit de digitale koker van Nalepa, die zijn studiowerk met weinig fysieke arbeid vertaalt naar het podium. Ook zijn collega Freeland beperkt zich tot het minimale. Zijn drumpad, synthesizer en microfoon worden maar zeer zelden aangesproken. Ry X streelt zijn gitaar met dezelfde tederheid als zijn fluisterzachte stemgeluid. Tezamen levert het echter een volle en gelaagde sound op die blijft boeien, ondanks het bijzonder lage tempo en de lange stiltes. Na Animal en Red is het tijd voor het meeslepende Creeper. Vanaf dit moment komt het optreden echt van de grond. Hierna volgt meer ritmisch werk met Fame, Ghost, Basic Instinct en Veda. In de toegift horen we het ingetogen Feed en Ra, waarbij Ry X voor het eerst achter de toetsen plaatsneemt. Een sterk opgebouwde set.

Toch staan Ry X’ stem en teksten centraal. In mindere mate de wens van het drietal om genreloos te zijn. We hebben een uitstekend optreden mogen aanschouwen, maar die genreloosheid is – hoewel in opzet bewonderenswaardig – hier niet van toepassing. Het hybride subgenre van de electronische singer-songwriter is sinds James Blake al sterk in opkomst. Zo gebeuren er al jaren spannende dingen ergens tussen elektronica en de nobele kunst van het liedjes schrijven. Wat te denken van The xx, SOHN, of onze eigen Thomas Azier? The Acid borduurt verder op deze ontluikende traditie. Genreloos? Nee. Boeiend? Jazeker.

Foto: Adrew Whitton

Naar publicatie OOR

The Acid

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top