TRIGGERFINGER LEGT DE LAT WEER WAT HOGER IN PARADISO

Het duurt even voordat de afgeladen Amsterdamse poptempel wordt toegesproken. Tot dan toe wordt er zonder dralen afgetrapt met een viertal nummers van de nieuwe plaat (en instant classic) By Absence Of The Sun. Maar wanneer frontman Ruben Block na GameShort Term Memory Love, de titeltrack en And There She Was Lying In Wait zich dan eindelijk tot het publiek richt, dan is dat met een onweerstaanbare, pretentieloze en onvervalste Vlaamse etiquette. Getutoyeerd worden door je rockheld, geen Hollander is er tegen bestand. Triggerfinger verkeert op zaterdag 3 mei in bloedvorm. Iedere vezel straalt het uit. Ze zijn op dit moment hét powertrio van de Benelux, wellicht zelfs van Europa.

Het is de onderlinge chemie waarin de kracht van de band schuilt. Zanger/gitarist Block is de charme en de drive, drummer Mario Goossens de focus en de noeste arbeid en bassist Paul ‘Lange Polle’ van Bruystegem voorziet het geheel van de broodnodige swag. Het is een schoolvoorbeeld van hoe het zou moeten. De mannen voelen elkaar naadloos aan en weten met z’n drieën een volle sound te creëren.

Net als een dag eerder in de Brusselse Ancienne Belgique verzorgt Big Sugar de support. De groep geldt als een van de grootste inspiratiebronnen voor het Antwerpse drietal en dat mag men weten. Block wijdt My Baby’s Got A Gun aan zijn Canadese reggae-collega’s en brengt de show hiermee naar een absoluut hoogtepunt. Het nummer van het voorlaatste studioalbum All This Dancin’ Aroundis minimalistisch, doch theatraal. Block durft het zelfs aan om een couplet onversterkt het publiek in te brullen, voordat het gitaargeweld opnieuw onaangekondigd over de zaal wordt uitgestort. De eigenzinnige combinatie van zorgvuldig opgebouwde, bluesy coupletten en psychedelische rockrefreinen vol oorverdovende riffs doet denken aan Led Zeppelin en Nick Cave. De vakkundige live-uitvoering weet de enkeling die nog niet volledig overtuigd was van de capaciteiten van het trio nu toch echt over de streep te trekken.

De heupen komen los met het groovy Camaro van tweede plaat Faders Up, en is daardoor de perfecte opvolger. Het toont aan dat de band niet alleen over een ijzersterk en gevarieerd repertoire beschikt, maar dit ook weet te vertalen naar een uitstekende setlist, die van begin tot eind boeit. De volgepakte zaal hangt aan de lippen van de charismatische Block, die zichtbaar geniet van iedere seconde.

In de toegift vinden we het onvermijdelijke I Follow Rivers terug. Een verplicht nummer, natuurlijk. Maar de mannen hebben zich de Lykke Li-cover – waarmee ze prompt sterrenstatus buiten de Belgische landsgrenzen hebben verworven – compleet eigen gemaakt en spelen het bijzonder smaakvol. Desondanks wordt wel duidelijk dat Triggerfinger de festivalhit van 2012 allang is ontstegen. De fans zijn oprecht én terecht gekomen voor het eigen werk. Het in grootse vorm verkerende Triggerfinger heeft de lat zojuist weer iets hoger gelegd.

Foto’s: Luuk Denekamp

Naar publicatie OOR

Triggerfinger

  • Categories →
  • Concertrecensies
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top