TYPHOON: KLEINE BAASJES WORDEN GROOT

De rollen zijn inmiddels omgedraaid. Ooit zette Rico met Sticks en Delic Zwolle op de nationale hiphopkaart, met in hun kielzog een jonge, ambitieuze en getalenteerde Typhoon. Ooit was hij veelbelovend, maar die tijden zijn veranderd. Beloftes zijn ingelost. Sinds Lobi Da Basi is hij een haast groter Overijssels succesverhaal dan PEC. En vanavond verzorgt zijn vriend, held en collega sinds jaar en dag de goedschikse support. Geen afgunst, maar ongeveinsde trots, ondanks de verschoven balans. Sterker nog, Typhoon kan zich moeilijk een beter voorprogramma wensen, zeker als Rico en A.R.T. de dan al volle Melkweg in de gewenste stemming brengen met een reggaeversie van Opgezwolle-klassieker Hoedenplank. Eensgezindheid is de continue hoofdmoot tijdens een lange, maar dankbare avond.

Schijnbaar schuchter komt de man waar het in korte tijd allemaal om is komen te draaien het podium op stiefelen, terwijl de driekoppige blazerssectie Niets Verwacht beheerst introduceert. Maar schijn bedriegt. In ruim tweeënhalf uur wordt het succesverhaal van Lobi Da Basi extravert en in een veelvoud van kleurrijke klanken uiteengezet. Met hiphop als het fundament worden soul, soca, reggae, surfrock en jazz verkend. Vrijwel alle songs worden tevens voorzien van een persoonlijke inleiding. Typhoon is allerminst kort van stof en schiet soms ietwat door in zijn spraakwaterval, maar altijd komt het vanuit het hart. Hij meent wat wij zegt en zegt wat hij meent. De oprechte woorden en de opzwepende klanken van de zelfverklaarde ‘titanenband’ is wat podia bij de vleet doet uitverkopen.

Hij wil er echter nog niet aan wennen. Het succes, de verwachtingen, de lof van de critici en van de fans. Hij maakt er meermaals een momentje van om stil te staan bij de uitzonderlijkheid van zijn voorspoed. Toch moet er ook een aantal keer worden gesleurd om het naar een feestje snakkende publiek op deze vrijdagavond mee te krijgen in het verhaal van Glenn de Randamie. Broer en hype man O-Dog zweept het publiek geestdriftig op, al heeft Typhoon nauwelijks vocale ondersteuning nodig. Hij articuleert helder en zingt zuiver, goudeerlijk en dynamisch. In de sterk opgebouwde set is er plaats voor meezingers als Hemel Valt en meespringers als IJswater. Rustmomentjes en feestgedruis wisselen elkaar bovendien prettig af. De absolute climax is natuurlijk hit Zandloper, waarbij mentor Rico terugkeert. Hij is een van de helden vanavond, en met hem de onvermoeibare, bijzonder behendige en natuurlijk getalenteerde drummer Eddy Addai en gitarist en geestelijk vader Dries Bijlsma.

Typhoon onderstreept vanavond zijn imago van bruggenbouwer. Zijn unieke vermogen om te verenigen is bijzonder en terecht bewierookt. Hij is rapper en levensliedzanger. Hij maakt hiphop, maar is ook op een muzikale zoektocht. Hij is eloquent, maar voelt zich niet te goed om de volle zaal te laten hossen. Hij is het middelpunt van het feestje, maar niet bang om zijn eigen kwetsbaarheid te tonen. Hij is de spiegel van de maatschappij, maar ook die van zichzelf. En alles onder een noemer, waar het Amsterdamse publiek – waaronder ondergetekende recensent – zich gebroederlijk in kan vinden: Lobi.

Foto’s: Lisa Boels

Naar publicatie in OOR

Typhoon

  • Categories →
  • Concertrecensies
  • Recent
 

Opdrachtgevers

client logos
 
Back to top